(της Γεωργίας Κανελλοπούλου)

Στη φωτογραφία αυτή ένας ινδός σώζει τη singer του σε μια πλημμύρα. Δεν ξέρει τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου, ξέρει όμως καλά πως οι δικοί του θα πεινάσουν χωρίς τη ραπτομηχανή τους. Για άλλη μια φορά, ο Steve McCurry αποτυπώνει την ανθρώπινη ζωή όπως είναι, όπως διαμορφώνεται μέσα στις φυσικές καταστροφές, τις συγκρούσεις, την αναμέτρηση με αρχαίους και νέους πολιτισμούς. Από μια άλλη πλευρά, δεν μπορώ να μη σκεφτώ πως με μία singer η μαμά μου κατάφερε σε πολύ δύσκολες συνθήκες να μην υπάρξει πάρτι για πάρτι στην περιοχή Αττική – Άγιο Παντελεήμονα – Βικτώρια – Κυψέλη, που η αδερφή μου να μην είναι το πιο καλοντυμένο κορίτσι. Γιατί δεν τα κατάφερε και μ’ εμένα, άλλη συζήτηση, η singer πάντως προσπάθησε.

“Παντού στον κόσμο οι μέσες θερμοκρασίες άρχισαν ν’ ανεβαίνουν μερικούς βαθμούς κάθε χρόνο. Το μεγαλύτερο τμήμα των τροπικών περιοχών έγινε γρήγορα ακατοίκητο”. Αν νομίζετε πως διαβάζετε ειδήσεις, κάνετε λάθος, είναι μια φράση από το πρώτο μυθιστόρημα του μοναδικού Τζ. Γκ. Μπάλαρντ Πλημμύρα, ένα καταπληκτικό βιβλίο που διαδραματίζεται στο βυθισμένο Λονδίνο, διαβάζεται με μια ανάσα. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1962, όταν ακόμα δεν ήταν καθόλου διαδεδομένη καμία επιστημονική ή κοινωνική συναίνεση για την κλιματική αλλαγή, όμως ο Μπάλαρντ τα είχε όλα μέσα στο μυαλό του, όχι μόνο τι θα γίνει αλλά και πώς θα επαναπροσδιορίσει την ψυχολογική και ηθική ταυτότητα των ανθρώπων αυτό που θα γίνει. Σκέφτομαι πως μπορεί στο σπίτι αυτού του ινδού ή των γειτόνων του, να υπήρχε κάποιο αντίτυπο της Πλημμύρας του Μπάλαρντ, και να έχει λιώσει τώρα κάτω από τη λάσπη. Νομίζω πως πολύ θα άρεσε στο συγγραφέα μια τέτοια προοπτική.