(της Γεωργίας Κανελλοπούλου)

Δεν είναι άγγελος αυτός που (μοιάζει να) ίπταται πάνω από τον άστεγο στο μετρό του Παρισιού. Κοιτάζω τη φωτογραφία και σκέφτομαι: Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί. Έτσι έγραφε ο Ανατόλ Φρανς, μάλλον στην Ανταρσία των Αγγέλων, όπου, στο Παρίσι πάλι αλλά έναν αιώνα πριν, οι πεπτωκότες άγγελοι έκαναν μεγάλο σαματά, εξάπλωσαν τις επαναστατικές σατανικές τους θεωρίες, και ήταν πανέτοιμοι να νικήσουν το θεό και να κατακτήσουν οι ίδιοι τον ουρανό… Όμως, ουπς! Μόλις ο αρχηγός τους (ένας γοητευτικός σατανάς άγγελος) συνειδητοποίησε πως τα επαναστατικά στρατεύματα (του) θα νικήσουν, προβλέποντας ο καημένος τα χάλια του νικητήριου μέλλοντος, αποφάσισε να μην επιτεθούν! Δυστυχώς στην πραγματική ζωή η Τέχνη δεν εμπόδισε ποτέ την Ιστορία να κάνει τα δικά της, κι έτσι τα πράγματα παίρνουν το δικό τους δρόμο.

Πάντως αυτός που (μοιάζει να) ίπταται πάνω από τον άστεγο δεν τον βλέπει καν. Ούτε κι εμείς όταν περνάμε δίπλα. Ακόμα και λέξεις όπως “φτώχεια” ή “ταξικότητα” σιγά σιγά φεύγουν από το λεξιλόγιο, κυρίως της πιο νέας γενιάς, λες και δεν έχουν πια σημαινόμενο. Έτσι νομίζω, μπορεί να κάνω λάθος.

Η φωτογραφία είναι του Petr David Josek, την είχα δει στον Guardian. Είναι στο μετρό του Παρισιού, τον Αύγουστο του 2024. Τις μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων λογικά.