(της Γεωργίας Κανελλοπούλου)
Το λέει ωραία ο Ντέιβιντ Χόκνει στο πανέμορφο βιβλίο Η ιστορία των εικόνων για παιδιά, μιλώντας για το έργο του “ο αυτοκινητόδρομος Πιαρμπλόσομ στην Καλιφόρνια”, φτιαγμένο από τις 11 ως τις 18 Απριλίου 1986 : «Ήθελα να δείξω ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν τον κόσμο από μία οπτική γωνία. Τα μάτια μας κινούνται συνέχεια και εμείς κινούμαστε επίσης. Κινήθηκα λοιπόν στο τοπίο παίρνοντας κάθε φωτογραφία από διαφορετική μεριά. Ήθελα να είμαι πολύ κοντά στα θέματα μου και να συλλάβω τη χαλικώδη επιφάνεια του δρόμου, τα φυτά της ερήμου και το γρασίδι, τα δοχεία και τα μπουκάλια στο έδαφος. Ανέβηκα σε μια κινητή σκάλα για να φωτογραφίσω τις πινακίδες και τους κάκτους. Χρειάστηκε μια εβδομάδα για να πάρω αυτές τις φωτογραφίες. Δούλευα από τις 9 ως τις 11 κάθε πρωί, γιατί χρειαζόμουν τον ήλιο στην ίδια θέση. Στo τελικό κολάζ υπάρχουν γύρω στις 850 φωτογραφίες.»
Χώνομαι βαθιά στον πίνακα, κλωτσάω αυτή την πέτρα με την άκρη του παπουτσιού μου, βάζω το χέρι μου πάνω από τα μάτια να δω τον ορίζοντα λίγο καλύτερα, νιώθω τη ζέστη της ασφάλτου. Το μυαλό μου κινείται ταξιδιάρικα σαν τις εικόνες του Χόκνει και θυμάμαι ότι η Πάτι Σμιθ κάποτε ξεκίνησε ολόκληρο ταξίδι για να βρει το παρατημένο πηγάδι που περιγράφει ο Χαρούκι Μουρακάμι στο Κουρδιστό πουλί. Κι εγώ σκέφτηκα, όταν το διάβασα αυτό, πως έτσι θα μου άρεσε να ζω, να ψάχνω να βρω στον κόσμο ό,τι μου έχει αρέσει από βιβλία και ταινίες, από μουσικές και ζωγραφικές, από παράξενες ιστορίες, από ανθρώπους που κάτι έχουν να μας πουν. Αλλά μετά σκέφτηκα κι άλλο, και μετά χαμογέλασα στον καθρέφτη, γιατί τελικά αυτό κάνω, αυτό κάνουμε, ψάχνουμε (σ)τον κόσμο. Κι αυτό, ακόμα κι όταν δεν μπορούμε να βάλουμε βενζίνη και να φύγουμε, είναι από μόνο του ταξίδι, νομίζω.
—————————————
Ο λατρεμένος ζωγράφος Ντέιβιντ Χόκνει πέθανε σήμερα, μετά από μια ζωή γεμάτη, προσωπικά και καλλιτεχνικά. Ζωγράφισε με όλους τους δυνατούς τρόπους της εποχής του, δεν είχε κανένα ταμπού σε τίποτα. Νομίζω πως ήθελε να δει και την επόμενη φάση, πως του άρεσε πάντα η επόμενη φάση. “Η ιστορία των εικόνων αρχίζει στα σπήλαια και τελειώνει, προς το παρόν, με ένα iPad. Ποιος ξέρει τι θα ακολουθήσει;” έτσι είπε. Εμένα η ζωγραφική του μ’ έκανε να θέλω να ταξιδεύω, που σημαίνει να αλλάζω οπτικές γωνίες, ή συνήθειες.
Σημειώσεις – πηγές
- Ο πίνακας είναι του Ντέιβιντ Χόκνει: “ο αυτοκινητόδρομος Πιαρμπλόσομ στην Καλιφόρνια”, 1986
- Η ιστορία των εικόνων για παιδιά, Ντέιβιντ Χόκνει, Μτφρ. Κ. Λάμψα, εκδ. Ελληνικές εκδόσεις
- M Train, Πάτι Σμιθ, Μτφρ. Α. Καλοφωληάς, εκδ. Κέδρος
- Κουρδιστό πουλί, Χαρούκι Μουρακάμι, Μτφρ. Λ. Καρατζάς, εκδ. Ωκεανίδα
Σχετικές Polaroid Stories
